Wzór McMillana – wzór pozwalający oszacować temperaturę krytyczną przejścia substancji w stan nadprzewodnictwa w przypadku silnego sprzężenia elektron-fonon. Wzór ten ma postać
,gdzie:
Dla typowych materiałów wartość μC wynosi ok. 0,13. Wzór pozostaje słuszny dla wartości λ rzędu 1. Dla bardzo silnych sprzężeń (λ > 3) może dawać tylko bardzo przybliżone wyniki.[1]
W poniższej tabeli zestawione są wartości temperatury krytycznej Tc, temperatury Debeye'a TD oraz sprzężenia elektron - fonon λ dla niektórych pierwiastków wykazujących nadprzewodnictwo.[2]
| Pierwiastek | Tc[K] | TD[K] | λ |
|---|---|---|---|
| Al | 1,16 | 428 | 0,38 |
| Zn | 0,85 | 309 | 0,38 |
| Sn | 3,72 | 200 | 0,60 |
| V | 5,30 | 399 | 0,60 |
| Pb | 7,19 | 105 | 1,12 |
| Hg | 4,16 | 72 | 1,00 |
| Nb | 9,22 | 277 | 0,82 |
Dla małych wartości parametru λ (ok. 0,3) ma zastosowanie teoria BCS, z której wynika prosta zależność temperatury krytycznej od λ w postaci:
Wielkość μC różni się od klasycznego odpychania μ uwzględnieniem logarytmicznej redukcji oddziaływania kulombowskiego zachodzącego między parami elektronów w obecności innych elektronów. Ekranowanie zachodzi, ponieważ oddziaływanie kulombowskie rozchodzi się szybciej, niż oddziaływanie za pośrednictwem fononu:

Wzór McMillana pozwolił porównać efektywność oddziaływania prowadzącego do powstania par elektronów w różnych materiałach nadprzewodzących. Dodatkowo wykazano silny wpływ struktury krystalicznej na oddziaływanie elektron - fonon.[2]