Wzór Panjera – w matematyce ubezpieczeniowej, wzór rekurencyjny wprowadzony w 1981 roku przez Harry'ego Panjera[1] (a następnie uogólniony przez Bjørna Sundta i Williama S. Jewella), służący do dokładnego wyznaczania rozkładu łącznej wartości szkód w modelu ryzyka łącznego (zakładającego iż łączna wartość szkód jest sumą szkód będących parami niezależnymi zmiennymi losowymi o tym samym rozkładzie prawdopodobieństwa oraz których liczba jest zmienną losową niezależną względem każdej ze szkód).
Spis treści |
– prawdopodobieństwo zajścia zdarzenia 
dla j=0,1,2...
dla n=0,1,2...
dla nielosowej liczby składników
.
w przypadku, gdy
,
są zmiennymi losowymi o tym samym rozkładzie prawdopodobieństwa
są parami niezależne
są niezależne od
.
dla dostatecznie dużych
, tzn. dla
, gdzie
jest pewną liczbą naturalną.

Klasa rozkładów liczby szkód, spełniających założenia wzoru Panjera z
nazywana jest klasą Panjera, a z
klasą Sundta-Jewella[2]. Zgodnie z założeniami pierwszych
prawdopodobieństw w rozkładach spełniających założenia wzoru Panjera może być dowolne. Rozkłady, dla których
, to (w nawiasie podano zakresy wartości występujących w założeniu parametrów
i
):
,
)
,
,
)
,
)
(gdy
)Wzór Panjera określa rozkład prawdopodobieństwa w przypadku dyskretnym. Możliwe jest jednak zastosowanie wzoru w przypadku ciągłego rozkładu prawdopodobieństwa pojedynczej szkody. Niezbędna jest jednak wówczas dyskretyzacja takiego rozkładu.