Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| XO-3 b | |
 Porównanie Jowisza (po lewej) i XO-3b – wizja artysty |
|
| Parametry orbity | |
| Półoś wielka (a) | 0,0454 ± 0,00082 j.a. |
| Mimośród (e) | 0,26 ± 0,017 |
| Okres orbitalny (P) | 3,19152 ± 0,00023 d |
| Inklinacja (i) | 84,2 ± 0,54° |
| Długość perycentrum (π) |
345,8 ± 7,3° |
| Epoka (τ) | 2454024,84 ± 0,02 JD |
| Charakterystyka fizyczna
|
|
| Masa | 11,79 ± 0,59 MJ |
| Promień | 1,217 ± 0,073 RJ |
| Odkrycie | |
| Odkrywcy | XO Project |
| Data | 2007 |
XO-3 b – ciało niebieskie orbitujące wokół gwiazdy XO-3 (GSC 03727-01064) znajdującej się w gwiazdozbiorze Żyrafy i oddalonej o 260 ± 23 parseków od Ziemi[1], o nietypowych właściwościach. Jego odkrycie ogłoszono 30 maja 2007, a został odnaleziona w ramach amerykańskiego projektu XO współfinansowanego przez NASA i Space Telescope Science Institute[2].
Spis treści |
Obiekt XO-3 b został odkryty w ramach przedsięwzięcia XO zrzeszającego profesjonalnych i amatorskich astronomów. Do poszukiwania planet pozasłonecznych używają oni taniego teleskopu zbudowanego z powszechnie dostępnych części, jego głównymi elementami są dwa teleobiektywy o ogniskowej 200 mm, punkt obserwacyjny położony jest na szczycie hawajskiej góry Haleakalā[3]. Obiekt odkryty został metodą tranzytową. Oficjalne ogłoszenie odkrycia miało miejsce 30 maja 2007 na spotkaniu American Astronomical Society w Honolulu[2]
Masa XO-3 b wynosi ok. 11,8 MJ, a promień 1,2 RJ[1]. Ciało to może być bardzo masywną planetą lub małym brązowym karłem; masa tego obiektu znajduje się blisko dolnej granicy powstawania brązowych karłów[2][4].
Okres orbitalny XO-3 b wynosi ok. 3,19 dnia, półoś wielka 0,045 j.a., a ekscentryczność orbity 0,26[1]. Wysoka ekscentryczność orbity jest zaskakująca, biorąc pod uwagę masę obiektu i bliskość orbity do gwiazdy XO-3; w przypadku tego typu obiektów oczekuje się zazwyczaj orbit kołowych[2].
Szczególnie nietypowe jest duże nachylenie orbity do równika gwiazdy, wynoszące 70 ± 15°[1], co zostało zmierzone dzięki efektowi Rossitera-McLaughlina. Płaszczyzny orbit odkrywanych planet (łącznie z planetami Układu Słonecznego) z reguły zbliżone są do płaszczyzny równika gwiazd macierzystych[5], wiąże się to z przyjętym modelem powstawania planet. Wysoka ekscentryczność orbity XO-3 b oznacza, że obiekt ten powstał w inny sposób, albo że jego orbita została zmieniona w wyniku kolizji z innym masywnym obiektem[5], przeciwko czemu jednak świadczy brak "grawitacyjnego chybotania" orbity planety[5].
