Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Egzarchat Zachodnioeuropejski Parafii Rosyjskich | |
| Западноевропейский экзархат русских приходов | |
 Sobór św. Aleksandra Newskiego w Paryżu |
|
| Państwo |  Francja |
| Siedziba | Paryż 12, rue Daru - 75008 Paris - France |
| Data powołania | 1931 |
| Wyznanie | prawosławie |
| Kościół | Patriarchat Konstantynopolitański |
| Cerkiew | Sobór św. Aleksandra Newskiego w Paryżu |
| Egzarcha | arcybiskup Komany Gabriel (de Vylder) |
| Dane statystyczne (2010) | |
| Liczba dekanatów | 4 |
| Liczba parafii | ok. 70 |
| Liczba klasztorów | 4 |
|
Położenie na mapie Francji
|
|
| Na mapach: | |
| Strona internetowa | |
Zachodnioeuropejski Egzarchat Parafii Rosyjskich — działający od 1999 prawosławny egzarchat w jurysdykcji patriarchy Konstantynopola. Jego powstanie było skutkiem przejścia przez metropolitę Eulogiusza (Gieorgijewskiego), zwierzchnika Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego do patriarchatu Konstantynopola. Krok ten nie został uznany przez locum tenens patriarchy Moskwy. Mimo powrotu Eulogiusza do Rosyjskieho Kościoła Prawosławnego w 1945, część parafii podlegających mu wolała pozostać w dotychczasowej jurysdykcji.
Spis treści |
Na początku 1930 metropolita Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Eulogiusz (Gieorgijewski) wziął udział w modlitwach za "cierpiący Kościół rosyjski" odprawionych przez anglikańskiego biskupa Canterbury. Z tego powodu metropolita Siergiej, deklarujący lojalność wobec władz stalinowskich, odebrał mu godność egzarchy i zawiesił w stanie duchownym. Eulogiusz nie uznał tej decyzji i zdecydował się przejść pod jurysdykcję patriarchy Konstantynopola razem z całą podlegającą mu strukturą. 17 lutego 1931 patriarcha Focjusz II przyjął ją pod swoją zwierzchność, organizując podległe egzarchatowi cerkwie w nowej, tymczasowej strukturze określonej jako Egzarchat Parafii Rosyjskich w Europie Zachodniej. Ten sam dokument nadawał metropolicie godność patriarszego egzarchy[1]. Rosyjski Kościół Prawosławny nie zaakceptował tych wydarzeń i 30 kwietnia 1931 potwierdził odebranie kapłaństwa Eulogiuszowi oraz wykluczenie z Kościoła jego zwolenników (tzw. "eulogian").
W 1945 Eulogiusz zdecydował się na powrót do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i został do niego ponownie przyjęty. Rosyjski Kościół Prawosławny przywrócił mu godność egzarchy i uznał, że cała podlegająca mu struktura na nowo stała się częścią Cerkwi rosyjskiej. Większość wiernych i kleru egzarchatu nie zaakceptowała jednak tej decyzji i wyraziła wolę pozostania w dotychczasowej jurysdykcji. W 20 lat później, w związku z kontrowersjami wokół statusu kanonicznego parafii, patriarcha Atenagoras zrzekł się zwierzchnictwa nad egzarchatem, rozwiązał go i polecił parafiom powrót do patriarchatu moskiewskiego. Kler egzarchatu, na czele z arcybiskupem Jerzym (Tarasowem), nie zgodził się jednak na takie rozwiązanie i jednostronnie ogłosił się Autonomicznym Kościołem we Francji i Europie Zachodniej, który nie został uznany przez żaden kanoniczny Kościół prawosławny. W związku z tym 22 stycznia 1971 patriarcha Konstantynopola ponownie przyjął pod swoją jurysdykcję parafie rosyjskie, które nie powróciły do patriarchatu moskiewskiego ani nie znalazły się w Rosyjskim Kościele Prawosławnym poza granicami Rosji. Od 1999 tworzą one Zachodnioeuropejski Egzarchat Parafii Rosyjskich.
W 2003 część duchowieństwa i wiernych egzarchatu pragnęła wystąpić z jurysdykcji konstantynopolitańskiej i połączyć się z eparchią chersoneską Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Ostatecznie jednak w administraturze przeważyło stanowisko przeciwne, do czego przyczynił się wybór na nowego zwierzchnika Kościoła arcybiskupa Gabriela (de Vyldera), zwolennika status quo[2].
Ilość parafii wchodzących w skład egzarchatu szacuje się na ok. 60. Liczba ta waha się ze względu na trwające w gronie emigracji rosyjskiej spory o przynależność poszczególnych parafii i budynków sakralnych. Parafie te obsługuje 66 księży, egzarchatowi podlegają także cztery monastery. Zwierzchnik rezyduje w Paryżu, przy soborze św. Aleksandra Newskiego. Ze względu na jego położenie cały egzarchat bywa potocznie określany jako ulica Daru. Obecnie funkcję egzarchy pełni arcybiskup Gabriel (de Vylder).
Według oficjalnych danych z 2010 egzarchat dzieli się na następujące dekanaty[3]:
