| Franciszkanie | |
| Dewiza: Pax et Bonum / Pokój i Dobro | |
| Pełna nazwa | Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych |
| Nazwa łacińska | Ordo Fratrum Minorum Conventualium |
| Skrót zakonny | OFMConv. |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Założyciel | św. Franciszek z Asyżu |
| Data założenia | 1209 |
| Data zatwierdzenia | 1517 wyodrębnienie |
| Przełożony | Marco Tasca |
| Liczba członków | 4.408 (2008)[1] |
| Strona internetowa | |
Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych (łac. Ordo Fratrum Minorum Conventualium, siglum: OFMConv, pot. franciszkanie) – katolicka wspólnota zakonna z grupy zakonów żebrzących. Założona w 1209 przez św. Franciszka z Asyżu. Liczy ponad 4 tys. braci, z których jedną czwartą stanowią Polacy. Do wspólnoty należą na równych prawach zarówno kapłani, jak i bracia laicy. Kościół zalicza Braci Mniejszych Konwentualnych do instytutów kleryckich.
Zakon ten dzieli pochodzenie od św. Franciszka i Regułę z dwoma innymi: Zakonem Braci Mniejszych (zwanych w Polsce potocznie: franciszkanami, bernardynami, albo reformatami), oraz Zakonem Braci Mniejszych Kapucynów (zwanych krótko kapucynami). Prócz nich istnieją mniejsze instytuty zakonne opierające się o Regułę św. Franciszka. Do nich wszystkich odnosi się nazwa: I Zakon franciszkański.
Zakon posiada wiele potocznych nazw. W Polsce do nazwy franciszkanie dodaje się czasem przymiotnik: konwentualni, albo czarni. W krajach angielskojęzycznych funkcjonuje nazwa greyfrairs, w Niemczech: die Minoriten.
Spis treści |
Strój zakonny to czarny habit, przepasany białym sznurem (łac. cingulum) oraz kaptur z pelerynką.
Pierwsi franciszkanie pojawili się na ziemiach polskich w 1236 r. we Wrocławiu. Z końcem średniowiecza istniała już siatka klasztorów obejmujących całą Koronę Polską. Wskutek podziałów w łonie Zakonu cała prowincja polska przyjęła konwentualizm.
W ciągu wieków franciszkanie konwentualni wydali wielu świętych i błogosławionych. Byli to m.in.: bł. Jakub Strzemię, bł. Rafał Chyliński. Największy wpływ na zakon i na cały Kościół polski miał św. Maksymilian Kolbe, który pod koniec I wojny światowej założył związany z duchowością franciszkańską ruch o nazwie Rycerstwo Niepokalanej (w 1917) oraz będący jego centralą klasztor w Niepokalanowie (w 1927). Działalność apostolska tego ośrodka zaowocowała licznymi inicjatywami, m.in: Radiem Niepokalanów, Telewizją Niepokalanów czy franciszkańskim wydawnictwem (WOF).