| Zamek Książąt Śląskich w Bytomiu | |
Rekonstrukcja zamku w Bytomiu - widok od południowego zachodu |
|
| Państwo | |
| Miejscowość | Bytom |
| Styl architektoniczny | romanizm |
| Kondygnacje | 2 (budynek mieszkalny) 3 (brama i wieża) |
| Rozpoczęcie budowy | ok. 1284 |
| Ukończenie budowy | przed 1299 |
| Zniszczono | ok. XV- XVII w. |
| Pierwszy właściciel | książę Kazimierz bytomski |
| Kolejni właściciele | 1312- 1354/69[1] Piastowie bytomsko-kozielscy 1369- 1459 Piastowie cieszyńscy 1369- 1492 Piastowie oleśniccy |
Zamek książęcy w Bytomiu – XIII-wieczna siedziba Piastów bytomsko-kozielskich, wzniesiona na terenie stołecznego miasta księstwa – Bytomia.
Zamek w Bytomiu został wzniesiony najprawdopodobniej pomiędzy 1284 a 1299, przez protoplastę linii bytomskiej – księcia bytomskiego Kazimierza, w okolicach północno-wschodniej części miasta (obecny Plac Grunwaldzki)[2].
Informacje o wyglądzie zamku zawarte są w dokumentach książąt: oleśnickiego – Konrada II i cieszyńskiego – Przemysława I[3]. Siedziba książęca została wzniesiona na planie prostokąta i była budowlą piętrową. Według części naukowców fortyfikacja powstała poza murami miasta, ale była z nimi połączona[4]. Zamek w swojej głównej części wzniesiono z kamienia, ale część zabudowań wykonano z drewna. Za kamienną warowną bramą znajdował się dziedziniec ze studnią, kamienna część mieszkalna (tzw. Steinhaus) ze schodami, budynki gospodarcze i budowla drewniana (Blochwerk). Ponad zamkiem wznosiła się wieża, która była uzupełnieniem książęcej siedziby.
Zamek do połowy lat 50. XIV wieku stanowił faktyczną siedzibę książąt bytomskich. Jednak po wygaśnięciu lokalnej linii Piastów, w 1369 Księstwo Bytomskie zostało podzielone pomiędzy księstwa Oleśnickie i Cieszyńskie, których władcy byli najblizej spokrewnieni z władcami Bytomia. Także zamek został podzielony: części zachodnia (z wieżą i bramą) i północno-zachodnia (część Steinhausa) przypadły Konradowi II oleśnickiemu, a część wschodnia (reszta Steinhausa, zabudowania gosp.) i południowo-wschodnia (studnia, większość murów) Przemysławowi I cieszyńskiemu[5]. Od tej pory zamek stracił swoje znaczenie i zaczął podupadać, ponieważ nowi właściciele rezydowali na swoich zamkach w Cieszynie i Oleśnicy.
W następnych stuleciach zamek został kompletnie rozebrany, a uzyskany z niego budulec wykorzystano przy wznoszeniu innych budowli.