Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Zaręczenie Wzajemne Obojga Narodów – szczegółowe przepisy wykonawcze do Konstytucji 3 maja, uchwalone przez Sejm Czteroletni 20 października 1791.
Były wyjaśnieniem niesformułowanych w Konstytucji 3 maja przepisów, dotyczących stanu unii polsko-litewskiej.
Zaręczenie odwoływało się do bardziej ścisłego związku Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, nazywanego odtąd Rzecząpospolitą Polską. Powoływało wspólny zarząd nad wojskiem i skarbem. Zarazem gwarantowało Litwinom proporcjonalny udział w nowych organach władzy centralnej RP. Komisja Wojskowa Obojga Narodów i Komisja Skarbowa Obojga Narodów miały się składać z równej liczby przedstawicieli Korony i Litwy, a w Komisji Policji miało zasiadać 2/3 Koroniarzy i 1/3 Litwinów.
Zaręczenie miało wejść w skład pacta conventa i miało obowiązywać Stanisława Augusta Poniatowskiego i każdego następnego monarchę Rzeczypospolitej.
Wg takich historyków jak Stanisław Kutrzeba, Oskar Halecki, Bogusław Leśnodorski ustawodawstwo Sejmu Czteroletniego, w tym Zaręczenie Wzajemne, kładło kres istniejącej od 1569 r. unii realnej między Koroną Królestwa Polskiego i Wielkim Księstwem Litewskim tworząc państwo unitarne Rzeczpospolitą Polską.
