Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zaremba | |
 |
|
| Alternatywne nazwy | Zaręba, Zarębczyc |
| Pierwsza wzmianka | 1301 (pieczęć), 1395 (źródła pisemne) |
| Herbowni |
Razem 105 nazwisk
|
| Miasta | |
| Gminy | |
Spis treści |
Herb pochodzi z okresu dynastii Piastów. Najstarsze wyobrażenie godła Zarembów, spotykamy na pieczęci Andrzeja, biskupa Poznańskiego z roku 1301. Zródłem wiadomości o barwach herbu są : Klejnoty Długosza, herbarze Złotego Runa. Identycznie herb przedstawiono na rysunkach w Bershammar Codex i Toison d'Or: w czerwonym polu pod głowicą złotą z półlwem czarnym, takiejże barwy kamienie (romby) stykające się wzajemnie. Zarembe blazonuje Długosz w Klejnotach. Herb zamieszcza wiele herbarzy piętnastowiecznych. Z zestawienia źródeł wynika, że w średniowieczu stosowano dwie odmiany tego herbu. Nie pozwalają one dokładniej określić, jakie rodziny posługiwały się każdą z odmian.
Występują trzy odmiany herbu:
O początkach tego herbu Paprocki powiada, że z Niemiec do Polski przybysz za czasów Bolesława Krzywoustego, Okolski zaś rozumie i lepiej, że z Czech, kędy jeszcze znajdują się familie, które takim się lwem zaszczycają i Zarembami zowią.
Belakowicz[2], Belakowski[2], Bielakowski[2], Bielawski, Byczkowski, Borowy, Boxycki[2], Brudziewski[2], Celiński, Cerekwiski[2], Cielecki, Ciesielski, Czapracki, Czempkowski, Czerejski, Czerekwicki, Czurlej, Drzewo(u)szewski, Gimel, Ginet(t), Gineyt, Gineyt Kuncewicz, Giniat, Głodzieński, Głoskowski, Godurowski, Godziacki, Golgin, Gorszewski, Gorzewski, Grabowski, Groszek, Gurzewski, Hadziacki, Himelreich, Illewicz, Illukiewicz, Jabłonowski, Jakowiecki, Jaracze(o)wski, Jarocki, Jaskólecki, Jaskulecki, Jastrzębski, Jasuda (Jasudowicz, Jasudajtis), Jermoła, Kalinowski, Kamiński, Kącki, Kens, Kłobuszewski, Korzkiewski, Kowalewski, Krzeczkowski, Kuńczewicz, Kuszelewski, Lubiatowski, Magnuszewski, Mańkowski, Mijomski, Milowicz, Mysław, Noskowski, Noszkowski, Perłowski, Poborski, Poburski, Pogrzybowski, Rosochacki, Rudzi(dzie)ński, Rudziański, Rudzieński, Rychwalski, Skrzyński, Skrzypiński, Skwarski, Sławski, Słotowicz, Strzyński, Strzyżowski, Sucharzewski, Suchorzewski, Szczeniżewski, Tuliszkowski, Tyminiecki, Tymieniecki, Tynkiewicz, Warcz, Warczak, Warcza(y)kowski, Wielewicki[2], Wolicki, Wyskowski, Zajączkowski[2], Zaremba, Zarembski, Zarembiński, Zaręba, Zarębowski, Zarębski, Zarębiński, Zieleśkiewicz.
Lista sporządzona została na postawie wiarygodnych źródeł, zwłaszcza klasycznych i współczesnych herbarzy. Należy jednak zwrócić uwagę na częste zjawisko przypisywania rodom szlacheckim niewłaściwych herbów, szczególnie nasilone w czasie legitymacji szlachectwa przed zaborczymi heroldiami, co zostało następnie utrwalone w wydawanych kolejno herbarzach. Identyczność nazwiska nie musi oznaczać przynależności do danego rodu herbowego. Przynależność taką mogą bezspornie ustalić wyłącznie badania genealogiczne.
Herb szlachecki, którym posługiwał się ród Zarembów osiadły w Wielkopolsce już w XIII stuleciu, należący do najwybitniejszych i najbardziej wpływowych politycznie rodzin rycerskich. Jego przedstawiciele przez wiele lat zasiedlali na najważniejszych urzędach w tej prowincji Królestwa Polskiego.
Ród Zarembów należał do rodów genealogicznych (wszyscy przedstawiciele wywodzili się od wspólnego przodka). Istnieje teoria, że Magnus Zaremba (protoplasta rodu Zaremba) pochodzi od króla Anglii Harolda II. Zbigniew Leszczyc w "Herbach Szlachty Polskiej" z 1908 roku herb Zaremba uwieńczył mitrą książęcą. Genealog Szymon Konarski Zarembów umieszcza w kategorii "pseudo-hrabiów". Przedstawiciele Zarembów pozostawili po sobie wiele pieczęci, które są najpewniejszym źródłem określającym pochodzenie rodowe. Zarembą pieczętowali się Wawrzyniec Zaremba, kasztelan lędzki w 1352 r., Ubisław z Łowęcic w 1382 r., Mikołaj, kasztelan śremski
Przemysł II w pierwszym okresie rządów zaangażował się w sprawy śląskie, do 1281 współpracując, a następnie rywalizując, z księciem wrocławskim Henrykiem IV Prawym. Polityka ta doprowadziła do buntu nastawionego prośląsko rodu Zarembów oraz do przejściowej utraty ziemi rudzkiej.
8 lutego 1296 Przemysł II został zamordowany podczas nieudanej próby porwania dokonanej z inspiracji margrabiów brandenburskich, z którymi współpracowały zapewne wielkopolskie rody Nałęczów i Zarembów. Miało to miejsce 6,5 km na południowy wschód od Rogoźna we wsi Sierniki. Ciało królewskie porzucono na drodze, gdzie zostało odnalezione przez wiernych rycerzy. Bezpośredni mordercy nigdy nie zostali złapani. O udziale Brandenburczyków w morderstwie istnieje wiele przekonywających dowodów. Należy zgodzić się z Kazimierzem Jasińskim, że przeprowadzenie tak sprawnej akcji nie było możliwe bez udziału w niej osób z otoczenia Przemysła II. Nie można jednoznacznie stwierdzić, czy zdrady dopuściły się, obwiniane przez część źródeł, rody Nałęczów i Zarembów. Bardziej podejrzani są Zarembowie, o których winie pisze Rocznik małopolski. Dodatkowo obciąża ich udział w buncie w 1284, który z pewnością spowodował pogorszenie ich stosunków z Przemysłem II.
Herb gminy Zaręby Kościelne, nawiązuje do postaci rycerza Szymona Zaręby, oraz do ufundowanego przezeń klasztoru i kościoła na terenie wsi będącej w jego posiadaniu.
|
|
 |
|
|
|
|
|||||
|
|||||||||||||||||||||||
