Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Toksyczny efekt innych substancji nieorganicznych | |||||
|
|||||
Zatrucie arszenikiem – najczęstsza przyczyna zatruć związkami arsenu. Od ok. 1000 lat arszenik był stosowany jako trucizna na gryzonie, ponieważ jest bezbarwny, bez smaku i zapachu.
Dawniej stosowany był do spędzenia płodu, często wywoływał śmiertelne zatrucie kobiety. Na przełomie XIX i XX wieku popularny był tonik - płyn Fowlera (Liquor Kalii arsenicosi) 1% roztwór arszeniku i węglanu potasu, stosowany w leczeniu np. chorób skóry. Środek ten przedawkowany powodował zatrucia przewlekłe.
Toksyczność arsenu i jego związków jest znacząco różna[1]. Dawka toksyczna arszeniku wynosi około 10–50 mg, śmiertelna przy ostrym zatruciu 70–200 mg lub 1 mg/kg m.c./dzień[2] (przy dużym zakresie tolerancji osobniczej). LD50 arszeniku wynosi 20 mg/kg masy ciała (wg innych źródeł ok. 30–35 mg/kg masy ciała)[potrzebne źródło].
Przy dostatecznie dużej dawce arszeniku do zgonu dochodzi już w ciągu kilku godzin.
Spis treści |
W wypadku mniejszej dawki lub zatrucia przewlekłego objawy to nudności, wymioty, biegunka, później odwodnienie, ostra niewydolność nerek. Jeśli osoba zatruta przeżyje ten okres, pojawiają się objawy uszkodzenia wątroby (żółtaczka) i układu nerwowego (polineuropatie).
Inne częste objawy zatrucia przewlekłego to:
Sole arsenu mają także własności kancerogenne, dlatego po długim okresie utajenia może dojść do rozwoju nowotworów — np. skóry, układu oddechowego, wątroby.
