Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zbigniew Łagocki | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 listopada 1927 Lwów |
| Data i miejsce śmierci | 10 maja 2009 Kraków |
| Zawód | fotografik, artysta, pedagog |
Zbigniew Łagocki (ur. 6 listopada 1927 we Lwowie, zm. 10 maja 2009[1][2] w Krakowie) – fotografik, artysta i pedagog.
Od 1945 mieszkał w Krakowie. Ukończył Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej, pracował jako projektant w Polsce i w Szwajcarii. W 1957 roku wraz z Wojciechem Plewińskim i Wacławem Nowakiem - założył grupę Trzech[3]. W tym samym roku został członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Delegat Polski na kongresach Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej (FIAP) i przewodniczący komisji artystycznej FIAP, w roku 1972 otrzymał tytuł Honoraire Excellence FIAP. Członek Photographic Society of America i organizacji zrzeszającej fotografów profesjonalnych "Europhot".
Juror wielu wystaw, współorganizator - wraz ze Zbigniewem Dłubakiem - znaczących ekspozycji: "Wystawa Fotografii Subiektywnej" (Kraków, 1968) i "Fotografowie Poszukujący" (Warszawa, 1971). Od 1977 roku wykładowca fotografii Wydziału Architektury Wnętrz krakowskiej ASP, od roku 1990 kierował Katedrą Fotografii Wydziału Grafiki. W 1994 roku otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych.
Jest autorem pierwszego piwnicznego albumu zatytułowanego po prostu "Piwnica" (1968), a także przygotowanej wspólnie z Marią Pyrlik i Leszkiem Wójtowiczem książki "Dom na Groblach. Rzecz o Janinie Garyckiej, Piotrze Skrzyneckim, Piwnicy pod Baranami" (2003). Jego oblicze znalazło się pośród piwnicznych głów w pomniku Bronisława Chromego - stojącym w parku Decjusza - poświęconym artystom Piwnicy.
W 1967 roku nagrodzony został złotym medalem na Międzynarodowym Biennale Sztuki w Sao Paolo za cykl zdjęć "Aerotica"[3]. W 1975 roku otrzymuje medal Niépce’a za zasługi dla rozwoju fotografii. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w 1974 roku za popularyzację sztuki polskiej za granicą, 1990 zostaje laureatem Nagrody Miasta Krakowa, a w 1993 zostaje odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
