Zbigniew Góralski (ur. 1928 r., zm. 1997 r.) – historyk, specjalizujący się w historii Polski i powszechnej XVII-XIX w.
Spis treści |
Po zakończeniu II wojny światowej podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył w 1956 r.[1] Następnie został pracownikiem naukowym Archiwum Państwowego w Lublinie. Kilkanaście lat później zatrudnił się w Bibliotece Głównej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz wykładał na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. Specjalizował się w historii nowożytnej XVIII w. Polski i krajów niemieckojęzycznych. Był stypendystą austriackiego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego, czego owocem była książka pt. Austria a III rozbiór Polski oraz szeregu artykułów i recenzji zamieszonych w polskich i niemieckojęzycznych czasopismach naukowych. Był także stypendystą Fundacji im. Humboldta i wykładał za granicą w: Bonn i Monachium. W 1992 r. uzyskał stopień naukowy profesora zwyczajnego.
Do jego sukcesów zaliczyć można odnalezienie w Moskwie nieznanych dotąd tomów pamiętników króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.