Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zbigniew Gertych | |
| Data urodzenia | 26 października 1922 |
| Data śmierci | 4 lipca 2008 |
| Poseł IX kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 13 października 1985 do 3 czerwca 1989 |
| Ambasador PRL w Wielkiej Brytanii | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 1987 do 1990 |
| Poprzednik | Jan Bisztyga |
| Następca | Tadeusz de Virion |
Zbigniew Gertych (ur. 26 października 1922, zm. 4 lipca 2008) – polski polityk, ekonomista, agrotechnik, mason, profesor, poseł na Sejm PRL II, III, VIII i IX kadencji, w latach 1982–1985 wicemarszałek Sejmu, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.
Spis treści |
W czasie II wojny światowej walczył w Armii Krajowej, partyzantce, był więziony w obozach i więzieniach niemieckich. W 1947 ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, a trzy lata później uzyskał stopień doktora. Od 1963 był doktorem habilitowanym, a od 1969 profesorem. W 1977 uzyskał członkostwo w Polskiej Akademii Nauk (jako członek korespondent). Był członkiem Prezydium PAN (1978–1980, 1984–1986).
Od 1946 do 1953 pracował w Zakładzie Dendrologii PAN w Kórniku. W latach 1953–1964 sprawował funkcję dyrektora Sadowniczego Zakładu Doświadczalnego w Brzeznej podległego Instytutowi Sadownictwa w Skierniewicach. Od 1964 do 1973 był wicedyrektorem Instytutu Warzywnictwa, następnie jego dyrektorem (1974–1985). Kierował Zakładem Ekonomiki Rolnictwa i Leśnictwa PAN. W 1990 zatrudniony jako profesor w Ogrodzie Botanicznym PAN w Powsinie.
W latach 1980–1982 był przewodniczącym Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów w rządach: Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1985–1987 był wicepremierem w rządzie Zbigniewa Messnera. Pełnił też funkcję ambasadora w Wielkiej Brytanii.
Był działaczem uniwersalistycznym[1], członkiem Tymczasowego Parlamentu Świata, przez dwie kadencje piastował funkcję Wielkiego Mistrza Wielkiego Wschodu Polski powstałego w 1997 (pierwszym powojennym Wielkim Mistrzem WWP był przez trzy kolejne kadencje Andrzej Nowicki). W trakcie pobytu na placówce dyplomatycznej w Londynie brał udział w pracach tamtejszego Rotary Club. Otrzymał Złote pióro Wolnomularza Polskiego 2006.
Odznaczony m.in. Mérite Philantropique[2], Wielkim Krzyżem z Gwiazdą Orderu Demokracji (Kolumbia), Krzyżem Walecznych, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy.
|
||||||||
|
|||||||||||||
