Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zbigniew Józef Kraszewski | ||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 12 lutego 1922 Warszawa |
|
| Data i miejsce śmierci | 4 kwietnia 2004 Warszawa |
|
| biskup pomocniczy warszawski | ||
| Okres sprawowania | 1970–1992 | |
| biskup pomocniczy warszawsko-praski | ||
| Okres sprawowania | 1992–1997 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 12 marca 1949 | |
| Nominacja biskupia | 5 listopada 1970 | |
| Sakra biskupia | 8 grudnia 1970 | |
| Odznaczenia | ||
     |
||
| Sukcesja apostolska | |||||
| Data konsekracji | 8 grudnia 1970 | ||||
| Miejscowość | Warszawa | ||||
| Miejsce | katedra warszawska | ||||
| Konsekrator | Stefan Wyszyński | ||||
| Współkonsekratorzy | Wacław Majewski Jerzy Modzelewski |
||||
|
|||||
Zbigniew Józef Kraszewski (ur. 12 lutego 1922 w Warszawie, zm. 4 kwietnia 2004 tamże) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1970–1992, biskup pomocniczy warszawsko-praski w latach 1992–1997, w latach 1997–2004 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.
Pochodził z rodziny inteligenckiej, był synem oficera Wojska Polskiego. W 1943 rozpoczął konspiracyjne studia w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie. Brał udział w powstaniu warszawskim w szeregach Armii Krajowej jako kapelan, mimo że nie przyjął jeszcze święceń kapłańskich. Po wojnie kontynuował studia na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1949. Święcenia kapłańskie przyjął 12 marca 1949 w Warszawie z rąk Stefana Wyszyńskiego.
Pracował jako wikariusz w Lesznie koło Błonia (1949), następnie wikariusz w Piastowie (1949–1952) i w parafii św. Wawrzyńca w Warszawie (1952–1956). W 1954 obronił doktorat z teologii, specjalizując się w teologii dogmatycznej. Uzupełniał studia w Rzymie w latach 1963–1964. Od 1956 był profesorem w Metropolitalnym Seminarium Duchownym św. Jana Chrzciciela w Warszawie, a także prefektem tego seminarium (1956–1964), wicerektorem (1964–1969) i rektorem (1969–1970). Od 1970 był proboszczem parafii Bożego Ciała w Warszawie (przy konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej). Kanonik kapituły metropolitalnej w Warszawie.
5 listopada 1970 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Horreomargum. 8 grudnia 1970 przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 1970–1992 sprawował funkcję wikariusza generalnego archidiecezji warszawskiej. W Episkopacie Polski zajmował stanowiska wiceprzewodniczącego Komisji Maryjnej oraz Komisji Duszpasterstwa Akademickiego. Od 1989 był ogólnopolskim duszpasterzem kombatantów.
25 marca 1992 został przeniesiony na funkcję biskupa pomocniczego nowo utworzonej diecezji warszawsko-praskiej. Po osiągnięciu wieku emerytalnego przeszedł 6 grudnia 1997 w stan spoczynku.
Wśród wielu odznaczeń, jakim go uhonorowano, są Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (nadany przez rząd na wychodźstwie w 1979), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1994 z nadania Lecha Wałęsy), Medal Wojska (czterokrotnie), Krzyż Walecznych i Krzyż Armii Krajowej oraz Medal Polonia Mater Nostra Est.
|
||||||||
