Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Zbigniew Pietrzykowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Zbigniew Pietrzykowski
Zbigniew Pietrzykowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 października 1934
Bestwinka
Poseł II kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Blok dla Polski
Okres urzędowania od 14 października 1993
do 19 października 1997
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Olympic rings.svg Igrzyska olimpijskie
Srebro Rzym 1960 boks (waga półciężka)
Brąz Tokio 1964 boks (waga półciężka)
Brąz Melbourne 1956 boks (waga lekkośrednia)
Mistrzostwa Europy
Brąz Warszawa 1953 waga lekkośrednia
Złoto Berlin Zach. 1955 waga lekkośrednia
Złoto Praga 1957 waga średnia
Złoto Lucerna 1959 waga półciężka
Złoto Moskwa 1963 waga półciężka

Zbigniew Pietrzykowski (ur. 4 października 1934 w Bestwince) – polski bokser, czterokrotny mistrz Europy, trzykrotny medalista olimpijski, trener, poseł na Sejm II kadencji.

[edytuj] Życiorys

Ukończył w 1959 Technikum Przemysłu Spożywczego w Szopienicach.

Jako bokser walczył w trzech kategoriach – lekkośredniej, średniej i półciężkiej, najdłużej w tej ostatniej. Trzykrotnie startował w letnich igrzyskach olimpijskich, za każdym razem zdobywając medal. W Melbourne w 1956 wywalczył medal brązowy w kategorii lekkośredniej, po przegranej w półfinale z Węgrem László Pappem. Cztery lata później w Rzymie w 1960 dotarł do finału wagi półciężkiej, przegrywając z rozpoczynającym swą karierę Cassiusem Clayem (Muhammadem Ali). Podczas olimpiady w Tokio 1964 zdobył brązowy medal w wadze półciężkiej (pokonał go Rosjanin Aleksiej Kisielow).

Pięciokrotnie wystąpił na Mistrzostwach Europy, uzyskując pięć medali. Rozpoczął od brązowego medalu podczas mistrzostw Warszawie w 1953 w wadze lekkośredniej, następnie czterokrotnie zdobywał złote medale: w Berlinie Zachodnim w 1955 w wadze lekkośredniej, w Pradze w 1957 w wadze średniej, a w Lucernie w 1959 i w Moskwie w 1963 w wadze półciężkiej.

Jedenaście razy zdobywał mistrzostwo Polski: w wadze lekkośredniej w 1954, 1955 i 1956, w średniej w 1957 i w półciężkiej w latach 1959–1965. Żaden polski pięściarz nie zdobył więcej tytułów mistrza Polski, a jego rekord wyrównał w 2005 Andrzej Rżany.

Pozostaje również rekordzistą pod względem występów w reprezentacji Polski. Walczył w niej 44 razy, wygrywając 42 pojedynki i 2 przegrywając. Łącznie odbył 350 walk, z których 334 wygrał, 2 zremisował i 14 przegrał. Przez niemal całą karierę sportową reprezentował BBTS Bielsko-Biała (1950–1968) z przerwą w latach 1955–1956, gdy był zawodnikiem Legii Warszawa. Po zakończeniu kariery w 1968 został trenerem.

W 1986 był pierwszym laureatem Nagrody im. Aleksandra Rekszy.

W latach 1993–1997 sprawował mandat posła na Sejm II kadencji, wybranego z listy Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform. Został później członkiem zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Walka Zbigniewa Pietrzykowskiego z Istvanem Raduly, Sofia 1954

[edytuj] Bibliografia

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Zbigniew_Pietrzykowski&oldid=31394852
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty