Zbigniew Radziwonowicz

Grób Zbigniewa Radziwonowicza

Zbigniew Marian Radziwonowicz, ps. Szaman (ur. 8 grudnia 1930 w Łącku Wysokim w woj. nowogródzkim [dziś Białoruś] - zm. 11 grudnia 2002 w Warszawie) – polski lekkoatleta, oszczepnik, oficer Wojska Polskiego. Absolwent warszawskiej AWF^[1].

W latach 50. XX wieku był, obok Janusza Sidły, najlepszym polskim oszczepnikiem. Startował w wielu imprezach rangi międzynarodowej. Uczestnik Igrzysk Olimpijskich w Helsinkach w 1952 (odpadł w eliminacjach) oraz Igrzysk w Rzymie w 1960 (VII m. w finale). Reprezentował Polskę na Mistrzostwach Europy w Bernie (VII m.) oraz mistrzostwach w Sztokholmie (X m.). W 1954 roku zdobył tytuł akademickiego wicemistrza świata. Dwunastokrotny medalista medalista mistrzostw Polski. Siedemnaście razy bronił barw narodowych w meczach międzypaństwowych. Rekord życiowy: 77,65 m (9 czerwca 1957, Warszawa).

Po zakończeniu kariery sportowej trener i sędzia PZLA. Został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach.

Przypisy

↑ praca magisterska: "Drogi rozwoju dziesięciu najlepszych polskich oszczepników w latach 1956-1970"

Jerzy Szymonek, Janusz Rozum: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Rzut oszczepem mężczyzn.. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Mecze Międzypaństwowe I Reprezentacji Polski seniorów - mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin - Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.