Zbigniew Wasiutyński

Zbigniew Wasiutyński (ur. 7 października 1902 w Warszawie, zm. 27 stycznia 1974 w Warszawie) – profesor Politechniki Warszawskiej, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Uczony nauk technicznych, inżynier.

Życiorys

Zbigniew Wasiutyński był synem prof.Aleksandra Wasiutyńskiego. W 1926 ukończył studia inżynierskie na Politechnice Warszawskiej i rozpoczął tamże pracę naukową. Do 1939 był zatrudniony w Laboratorium Wytrzymałości Tworzyw oraz w Katedrze Budowy Mostów. Od 1934 wykładał matematykę na Wydziale Architektury PW, a także mechanikę techniczną w warszawskiej Szkole Podchorążych Saperów. Uwieńczeniem rozległych prac laboratoryjnych był uzyskany w 1928 tytuł doktora nauk technicznych. Podczas okupacji hitlerowskiej łączył pracę kierownika technicznego w Stołecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym z tajnym nauczaniem studentów Wydziału Architektury PW. W 1943 otrzymał tytuł doktora habilitowanego, bronił pracy z dziedziny mechaniki technicznej p.t. O kształtowaniu wytrzymałościowym. Praca ta będzie stanowiła pozycję wyjściową dla wieloletnich prac prof. Zbigniewa Wasiutyńskiego w późniejszych latach. Po zakończeniu wojny powrócił już jako docent do pracy wykładowcy mechaniki technicznej na Wydziale Architektury PW, w 1949 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W tym czasie przejmuje Katedrę Budowy Mostów na Wydziale Inżynierii. Poza pracą naukową prof. Wasiutyński intensywnie uczestniczył w procesie odbudowy kraju, nadal pracował w Stołecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym gdzie sprawował funkcje kierownicze. Był zaangażowany w projekty licznych konstrukcji mostowych i żelbetowych, współpracował przy pracach projektowych budynku Sejmu i Teatru Wielkiego w Warszawie (z prof. Bohdanem Pniewskim), projekcie gmachu Głównego Urzędu Statystycznego (wspólnie z prof. Romualdem Guttem), Domu Słowa Polskiego (z zespołem prof. Zygmunta Skibniewskiego) oraz niezrealizowanych mostów przez Wisłę na wysokości ulicy Karowej i Okrzei (z prof. Bohdanem Lachertem) oraz dwupoziomowego przy Cytadeli. Między 1950 a 1952 pełnił funkcję doradcy w Metrobudowie oraz radcy w Ministerstwie Gospodarki Komunalnej. Od 1953 łączył pracę na Politechnice Warszawskiej z prowadzeniem Pracowni Kształtowania Wytrzymałościowego w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN. Zaangażowanie w projekty prowadzone w Pracowni sprawiło, że w 1969 zakończył pracę na Politechnice. Należy zauważyć, że już w 1958 Zbigniew Wasiutyński został wybrany na członka korespondenta PAN, a od 1966 był członkiem rzeczywistym. Od 1969 piastował funkcję przewodniczącego Komitetu Inżynierii PAN, na ten okres przypada znaczna intensyfikacja dokonań kierowanej przez niego placówki.

Dorobek naukowy prof. Zbigniewa Wasiutyńskiego obejmuje 222 pozycje: odkształcenia, kształtowanie wytrzymałościowe, kształtowanie układów komunikacyjnych, zagadnienia prakseologiczne i ekonomiczne, mostownictwo (ponad 50 pozycji), architektura.

Warto zaznaczyć, że już w okresie międzywojennym ten wybitny konstruktor opracował nowy model mostu o konstrukcji żelbetowej. Po 1945 zainicjował powszechną realizację mostów płytowych oraz konstrukcji z betonu sprzężonego.

Prof. Zbigniew Wasiutyński był wielokrotnie odznaczany za osiągnięcia naukowe m.in., Krzyżem Oficerskim w 1949, nagrodą państwową w 1955, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski w 1959 oraz Orderem Sztandaru Pracy II Klasy w 1973.