Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zdzisław Orłowski | |
| podpułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia | 10 października 1892 Zawory koło Śremu |
| Data i miejsce śmierci | 7 czerwca 1982 Poznań |
| Przebieg służby | |
| Stanowiska | dowódca IV Okręgu Wojskowego (powstanie wielkopolskie), prezes Związku Powstańców Wielkopolskich |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa powstanie wielkopolskie powstania śląskie wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
      |
|
Zdzisław Orłowski (ur. 1892, zm. 1982 w Poznaniu) – podpułkownik Wojska Polskiego , uczestnik powstania wielkopolskiego i powstań śląskich oraz II wojny światowej.
Spis treści |
Urodził się w majątku Zawory koło Śremu, w rodzinie właściciela ziemskiego i powstańca styczniowego Leonarda i Walerii z d. Karge. Wcielony do armii niemieckiej walczył w I wojnie światowej, od 1917 r. dowodził w randze podporucznika batalionem.
Po zakończeniu działań wojennych wrócił do Wielkopolski, 7 stycznia 1919 r. został mianowany przez głównodowodzącego Powstaniem Wielkopolskim mjr. Stanisława Taczaka dowódcą IV Okręgu Wojskowego, który obejmował powiaty czarnkowski, chodzieski, szamotulski i obornicki. Orłowski zorganizował cztery kompanie powstańcze w Czarnkowie i jedną w Lubaszu. Na czele podległych mu oddziałów bronił skutecznie odcinka czarnkowskiego.
Po zakończeniu walk w Wielkopolsce uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, na froncie awansowano go do stopnia kapitana. Od 1 stycznia 1921 r. brał udział w III powstaniu Śląskim, pełniąc służbę w Dowództwie Obrony Plebiscytu jako szef IV oddziału. W 1939 r. został prezesem Zarządu Głównego Związku Powstańców Wielkopolskich.
W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany jako major rezerwy. Przydzielono go do Dowództwa Okręgu Korpusu VII w charakterze kierownika biura cenzury wojskowej. 17 września przekroczył granicę polsko-węgierską. W Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie służył m.in. jako dowódca kompanii zaopatrzenia w 1. Dywizji Pancernej gen. Maczka. Po zakończeniu działań wojennych został zdemobilizowany i w 1947 r. wrócił do kraju. W 1957 r. został awansowany na stopień podpułkownika. Zmarł w 1982 roku, pochowany został w rodzinnym grobowcu w Lubaszu. Czarnków i Lubasz przyznały mu honorowe obywatelstwo, od 2003 r. jest także patronem Gimnazjum w Lubaszu.
W 1930 r. ożenił się z Wandą Łodzia-Michalską. Ślub odbył się na Jasnej Górze.
