Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zdzisław Sadowski | |
| Data i miejsce urodzenia | 10 lutego 1925 Warszawa |
| Wicepremier | |
| Okres urzędowania | od kwiecień 1987 do październik 1989 |
| Prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomiczego |
|
| Okres urzędowania | od 1985 do 2005 |
| Odznaczenia | |
   |
|
Zdzisław Lech Sadowski (ur. 10 lutego 1925) – polski ekonomista, wicepremier rządu Zbigniewa Messnera w latach 1987–1988, wieloletni prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomiczego.
Spis treści |
Urodzony w Warszawie jako syn Sydney'a Jana Władysława Sadowskiego i Wandy z Milewskich[1]. W czasie wojny należał do Narodowych Sił Zbrojnych, a następnie Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim w stopniu kaprala podchorążego w Grupie Bojowej Krybar. W latach 1945-1946 więźnień polityczny. Oskarżony i skazany na dwa lata więzienia w zawieszeniu w Procesie 13 Studentów. W latach 1965–1970 profesor uniwersytetu w Akrze, a później dyrektor w Centrum Planowania Rozwoju ONZ w Nowym Jorku (1970–1972). Od 1980 profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1981 objął funkcję zastępcy pełnomocnika rządu ds. reformy gospodarczej (do 1985), a od 1985 do 1987 pełnił obowiązki wiceprzewodniczącego i przewodniczącego Konsultacyjnej Rady Gospodarczej. W 1987 został mianowany wicepremierem i przewodniczącym Komitetu ds. Realizacji Reformy Gospodarczej oraz Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w rządzie Zbigniewa Messnera. Był autorem podwyżki cen w PRL w 1988, co pośrednio doprowadziło do wybuchu fali strajków.
Po odejściu z rządu członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim. Był przedstawicielem strony partyjno-rządowej w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej w czasie obrad Okrągłego Stołu.
W latach 1989–1991 członek Rady Ekonomicznej oraz Rady Nadzorczej FOZZ. Od 1993 zasiadał w Radzie Strategii Społeczno-Gospodarczej. W tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z ramienia Unii Pracy w województwie stołecznym.
Jest ekonomistą o poglądach lewicowych – przedstawicielem keynesizmu. Należy do przeciwników reformy Balcerowicza oraz neoliberalizmu. Jest zwolennikiem podatku progresywnego, walki z bezrobociem poprzez zwiększanie popytu krajowego oraz interwencjonizmu państwowego.
Przez długi okres pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (od 1985), po przejściu na emeryturę został jego honorowym prezesem.
Jest członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN, zastępcą przewodniczącego Komitetu Prognoz "Polska 2000 Plus", a także prezesem i redaktorem naczelnym dwumiesięcznika "Ekonomista" oraz redaktorem naczelnym i członkiem Rady "International Economic Association". Należy do Polskiego Towarzystwa Współpracy z Klubem Rzymskim którego był prezesem, jest członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz członkiem Komitetu Prognoz "Polska 2000 Plus" PAN.
W polu jego zainteresowań naukowych znajdują się makroekonomia, polityka gospodarcza, statystyka i teoria rozwoju gospodarczego.
Otrzymał szereg odznaczeń, m.in.: Warszawski Krzyż Powstańczy (1976), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2001), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2003)[2].
|
||||||||
