Zdzisław Wróbel - (ur. 19 stycznia 1925 w Borysławiu na Ukrainie, zm. 3 grudnia 2007) – pisarz, eseista i dziennikarz związany ze środowiskiem kulturalnym Kujaw i Pomorza (a zwłaszcza Torunia).
Przed II wojną światową rozpoczął naukę w gimnazjum w Drohobyczu (jego nauczycielem był tam m.in. Bruno Schulz). Podczas okupacji pracował jako robotnik rolny w okolicach Dukli oraz w obozie pracy w Borysławiu. W 1944 roku wstąpił do wojska polskiego i ukończył szkołę oficerską artylerii. Gdy zapadł na gruźlicę został zdemobilizowany i w obdartym szynelu wojskowym trafił do Torunia, gdzie kształcił się w Studium Przygotowawczym UMK, a następnie studiował filologię romańską i rosyjską. Studia ukończył w 1951 roku. Wykształcenie uzupełniał na kursach językowych na uczelniach we Francji (Tours), Włoszech (Perugia) i w Anglii w The City of London College.
Po studiach pracował jako dziennikarz (w redakcjach czasopism Po prostu i Pomorze a także w Polskiej Agencji Prasowej) i zajmował się twórczością literacką. Był również kierownikiem literackim teatru im. W. Horzycy w Toruniu.
Był autorem ośmiu tomów prozy, sześciu sztuk teatralnych oraz wielu esejów. Opublikował m.in. powieści Inauguracja, Eldorado, Szczeble, Odwrót; zbiory opowiadań: Złoty ptak, Śmierć frajerom. Jego sztuki: Bracia, Majakowski, Kim jesteś inżynierze, Zamach, Przeciw całemu światu, Konfident diabła wystawiano w wielu teatrach. Niektóre zrealizowano w telewizji inne znów w radiu. Jest autorem szeregu esejów na temat erotyki m.in. Erotyzm w literaturze dawnych wieków (1986), Erotyzm w literaturze nowożytnej, Erotyzm w religiach świata, Miłość i erotyzm w literaturze dawnych wieków oraz wydanych w serii kieszonkowej tomików Dziejów erotyzmu - Rozpal w nich chuć, Rozkosze miłosnego szału, Uczta trzech szczytów. Cykl ten zamyka publikacja Eros niebiański i wszeteczny (2003).