| Zenon Grocholewski | |||
| kardynał prezbiter | |||
|
|||
| Kraj działania | Polska, Watykan | ||
| Data i miejsce urodzenia | 11 października 1939 Bródki |
||
| prefekt Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego | |||
| Okres sprawowania | od 1999 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 27 maja 1963 | ||
| Nominacja biskupia | 21 grudnia 1982 | ||
| Sakra biskupia | 6 stycznia 1983 | ||
| Kreacja kardynalska | 21 lutego 2001 Jan Paweł II |
||
| Kościół tytularny | bazylika św. Mikołaja w Więzieniu | ||
| Odznaczenia | |||
| Sukcesja apostolska | |||||||
| Data konsekracji | 6 stycznia 1982 | ||||||
| Miejscowość | Rzym | ||||||
| Konsekrator | Jan Paweł II | ||||||
| Współkonsekratorzy | Eduardo Martínez Somalo Duraisamy Simon Lourdusamy |
||||||
|
|||||||
|
|||||||
Zenon Grocholewski (ur. 11 października 1939 w Bródkach) – polski biskup rzymskokatolicki, arcybiskup, kardynał od 2001, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, prefekt Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego i wielki kanclerz Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego od 1999.
Spis treści |
Ukończył studia prawnicze na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Wyświęcony na kapłana został w Poznaniu w 1963. Od 1966 przebywa w Rzymie, gdzie najpierw studiował prawo kanoniczne, a od 1972 do 1999 pracował w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej, dochodząc w nim do stanowiska prefekta (od 4 października 1998). Był też prezesem Sądu Kasacyjnego Państwa Watykańskiego.
W 1983 otrzymał święcenia biskupie (biskup tytularny Agropoli), a osiem lat później został mianowany arcybiskupem. Od listopada 1999 z mianowania Jana Pawła II jest prefektem Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, czyli urzędu watykańskiego zajmującego się całokształtem katolickiego systemu oświaty i nauki oraz wielkim kanclerzem Uniwersytetu Gregoriańskiego. W 2001 został kardynałem. Wziął udział w konklawe po śmierci Jana Pawła II w kwietniu 2005. 21 lutego 2011 został promowany do rangi kardynała prezbitera[1].
Uchodzi za jednego z najlepszych współczesnych znawców prawa kanonicznego. Jest autorem i współautorem licznych publikacji książkowych oraz artykułów w czasopismach kanonicznych i pracach zbiorowych. Łącznie jego bibliografia przekracza 550 publikacji w 12 językach. Poza językiem polskim posługuje się także językiem włoskim i angielskim.
Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 9 listopada 2009 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].
W 2010 za wkład w dzieło pojednania został uhonorowany Komandorią Missio Reconciliationis.
Otrzymał doktorat honoris causa Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1998), Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1999)[3], Uniwersytetu w Pasawie w Niemczech (8 lutego 2001), Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (22 marca 2004) oraz Uniwersytetu Śląskiego (25 listopada 2010)[4].
Od 2008 jest filistrem honoris causa Korporacji Akademickiej Magna-Polonia[potrzebne źródło].
|
||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||