Zlewnia – całość obszaru, z którego wody spływają do jednego punktu danej rzeki (jeziora, bagna itp.) lub jej fragmentu. W szczególnym przypadku, kiedy punkt zamykający znajduje się w miejscu ujścia danej rzeki do recypienta, obszar zlewni ograniczony działem wodnym wyznaczonym w ten sposób nazywa się dorzeczem. Zlewnia dotyczy zarówno wód powierzchniowych, jak i podziemnych. Ze względu na mające miejsce niekiedy różnice pomiędzy obszarami spływu podziemnego i powierzchniowego stosuje się rozróżnianie zlewni powierzchniowych (topograficznych) i podziemnych (hydgogeologicznych).
Zlewnia wyraźnie wpływa na naturalną retencję wód, sposób zasilenia rzek i jezior oraz ich bilansu wody. Zlewnia decyduje też w dużym stopniu o morfologii koryt rzek i potoków. Charakter jej też ma znaczenie w formowaniu się naturalnego składu chemicznego wód, pojawianiu się zawiesiny, tworzeniu osadów dennych. W kształtowaniu się właściwości wód na terenie zlewni biorą udział nie tylko jej naturalne elementy składowe (podłoże i szata roślinna), lecz również zewnętrzne czynniki – klimat i działalność człowieka. Gdy zlewnia obejmuje cały system rzeczny to znaczy system składający się z rzeki głównej i jej dopływów, wówczas pojęcie zlewni jest równoznaczne z pojęciem dorzecza, które jest obszarem z którego wody spływają z jednego systemu rzecznego. Rozróżniamy zlewnię bezpośrednią, z której wody spływają bezpośrednio lub za pośrednictwem małych cieków oraz pośrednia tzn. obszar niekontaktujący się z danym zbiornikiem bezpośrednio, z którego wody są doprowadzane do tego zbiornika za pośrednictwem większego cieku (lub cieków).
Spis treści |
1) Długość zlewni L[km] – największa odległość w linii prostej między ujściem i punktem najbardziej oddalonym na dziale wodnym.
2) Długość maksymalna zlewni Lmax[km] – długość doliny rzeki głównej od ujścia do punktu na dziale wodnym w przedłużeniu odcinka źródłowego.
3) Średnia szerokość zlewni B[km] – stosunek powierzchni zlewni do jej długości maksymalnej. Wyraża się wzorem:
, gdzie4) Obwód zlewni P[km] – długość działu wodnego określona na podstawie mapy topograficznej.
5) Wskaźnik wydłużenia zlewni Cw – iloraz średnicy koła o polu równym polu powierzchni zlewni do jej Lmax. Wyraża się wzorem:

6) Powierzchnia zlewni: określana przez pomiar na mapie obszaru ograniczonego topograficznym działem wodnym (planimetrowanie). Na obszarach górskich należy zastosować poprawkę według wzoru:

7) Wskaźnik kolistości zlewni – stosunek pola powierzchni zlewni do pola koła o tym samym obwodzie co obwód zlewni. Wyraża się wzorem:

1) Wysokość maksymalna Hmax [m n.p.m.] – maksymalna rzędna terenu na powierzchni zlewni.
2) Wysokość minimalna Hmin {m n.p.m.] – minimalna rzędna terenu na powierzchni zlewni.
3) Deniwelacja terenu ΔH [m] – różnica między Hmax a Hmin zlewni.
4) Średnia wysokość zlewni Hśr. Istnieje kilka sposobów jej wyznaczania:


Warunki hydrograficzne na obszarze zlewni:
1) Długość rzeki L[km] – odległość od ujścia do źródeł rzeki.
2) Wskaźnik rozwinięcia rzeki r – stosunek długości rzeki do odległości w linii prostej łączącej źródło z ujściem. Można go zapisać następująco:

3) Krętość rzeki – długość rzeki do długości doliny, czyli:

4) Spadek wyrównany i – stosunek różnicy wysokości źródła i ujścia do długości rzeki.