Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Legnica z II wojny światowej wyszła właściwie nienaruszona. Mimo wkroczenia w lutym 1945 r. Armii Czerwonej do miasta, nie odnotowano w nim większych zniszczeń poza kilkoma kamienicami na przedmieściach. Centrum średniowiecznego miasta aż do końca kwietnia było właściwie nienaruszone.
W dniach 8–11 maja 1945 r., w ramach świętowania zwycięstwa nad III Rzeszą, wojsko radzieckie urządziło tzw. ognie zwycięstwa. Proceder ten polegał na wrzucaniu przez żołnierzy sowieckich do wybranych, często najcenniejszych budynków, płonących kanistrów z benzyną lub granatów. W ten sposób podpalono zabytkową starówkę miejską. Efekty podpaleń dopełnione zostały brakiem kontrakcji legnickiej straży pożarnej powodowanym zarówno dezorganizacją, jak i strachem przed wojskiem radzieckim.
Zdewastowane zostało praktycznie całe Stare Miasto, przy czym największe szkody w zabudowie odnotowano w okolicach Rynku. Zniszczeniu uległo wiele zabytków, w tym liczne dzieła renesansu i baroku mieszczańskiego.
W późniejszych latach władze nie robiły nic w celu uratowania i zabezpieczenia obiektów, które przetrwały. W 1963 r. Miejska Rada Narodowa w Legnicy wydała rozkaz zrównania średniowiecznego miasta z ziemią, tłumacząc to koniecznością zatarcia burżuazyjnej i niemieckiej przeszłości miasta.
Według emerytowanych pracowników legnickiego ratusza, takie działanie rządzących miastem komunistów podyktowane było chęcią przypodobania się władzom centralnym.
Faktem jest, że cegła z burzonych domów transportowana była do Warszawy, gdzie powstawały z niej kolejne budynki[1]. Postanowiono, że na miejscu dawnych, wytyczonych w okresie lokacyjnym ulic, powstanie wzorcowa zabudowa miasta socjalistycznego. Plan ten nie został zrealizowany do końca, obok bloków zachowały się niektóre zabytki.
