| Zofia Dybowska-Aleksandrowicz | |
| Data i miejsce urodzenia | 17 maja 1928 |
| Data i miejsce śmierci | 8 września 1989 |
| Zawód | reżyser dubbingu dialogistka |
| Lata aktywności | 1951 - 1989 |
| Odznaczenia | |
Zofia Dybowska-Aleksandrowicz (ur. 17 maja 1928[1] w Kaliszu, zm. 8 września 1989 w Warszawie) − polska reżyserka teatralna, dubbingowa i dźwiękowiec. Promotorka polskiej szkoły dubbingowej.
Spis treści |
W 1952 ukończyła wydział historii sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz wydział reżyserii PWSF w Łodzi (1955). Jeszcze podczas studiów zrealizowała dwie etiudy: Przygoda Lucynki (1953) i Dzień z „Groteską” (1955). Po ukończeniu studiów zatrudniła się w Studiu Opracowań Filmów w Warszawie.
Jej rodzicami byli Maria Dybowska i Stefan Dybowski, minister kultury i sztuki w rządzie Józefa Cyrankiewicza. Mężowi Tadeuszowi Aleksandrowiczowi, reżyserowi teatru telewizji urodziła dwie córki. Jest matką Miriam Aleksandrowicz i babką Jana Aleksandrowicza, którzy również pracują w dubbingu oraz matką Małgorzaty Łączyńskiej i babką Pauliny, Jakuba i Tomasza.
Zofia Dybowska-Aleksandrowicz została zamordowana wraz ze swoją matką w wieku 61 lat w swoim mieszkaniu na Starym Mieście w Warszawie[2]. Mordercy zadali jej 24 ciosy nożem w serce[2]. Jej śpiącej 89-letniej matce podcięto gardło[2]. Sprawców nigdy nie ujęto, a okoliczności samej zbrodni budzą wiele kontrowersji[2].
W 2009 po 20 latach od popełnienia morderstwa pań Dybowskich specjaliści z warszawskiej sekcji Archiwum X wszczęli ponowne śledztwo w tej sprawie, w celu znalezienia sprawców[2]. 3 kwietnia 2009 w magazynie reporterów Interwencja w telewizji Polsat wyemitowany został materiał sprawozdający przebieg śledztwa[2]. W materiale wystąpiła m.in Miriam Aleksandrowicz[2].
ponadto