Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zofia Terné | |
 Zofia Terné, 1935 |
|
| Prawdziwe imię i nazwisko | Zofia Chajter |
| Data i miejsce urodzenia | 3 lutego 1909 Równe |
| Data i miejsce śmierci | 17 sierpnia 1987 Londyn |
 Zofia Terné w Wikicytatach |
|
Zofia Terné, właściwie Zofia Chajter (ur. 3 lutego 1909 w Równem na Wołyniu, zm. 17 sierpnia[1] 1987 w Londynie) - polska aktorka kabaretowa, piosenkarka, pianistka i kompozytorka[2].
Spis treści |
Zofia Terné urodziła się 3 lutego 1909 w rodzinie żydowskiej jako córka Jakuba Chajtera i jego żony Barbary z Markiewiczów. Naukę rozpoczęła w rodzinnym mieście, a później kształciła się w słynnym Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie, w klasie fortepianu i śpiewu solowego. Debiutowała piosenką „Tyle jest miast”, do której muzykę skomponował Nacio Herb Brown, a słowa napisał specjalnie dla niej Marian Hemar. 23 czerwca 1927 r. zdała egzamin ZASP-u i od tego samego roku związana była z teatrem Qui Pro Quo[3] aż do jego rozwiązania w 1931 roku. W późniejszych latach prowadziła współpracę nie tylko ze wspomnianym wcześniej Marianem Hemarem[4], lecz także z licznymi warszawskimi kabaretami i teatrzykami - m.in. Banda, Stara Banda, Cyrulik Warszawski, występowała też w filmach muzycznych.
2 września 1939 roku wystąpiła ostatni raz przed publicznością warszawską, w teatrzyku Figaro, którego dyrektorem był słynny konferansjer Fryderyk Jarosy. Aresztowana w październiku przez Niemców otrzymała nakaz powrotu do rodzinnego Równego. W roku 1940 zaangażowała się do polskiego Teatru Miniatur, który prowadził Konrad Tom. W czasie II wojny światowej była członkinią zespołu artystycznego II Korpusu Polskiego generała Władysława Andersa[5].
Jesienią 1945 wyjechała do Wielkiej Brytanii, występowała na scenach polskich w Londynie oraz na estradach polonijnych w świecie, śpiewała w zespołach polonijnych oraz współpracowała z sekcją polską BBC i Radiem Wolna Europa. W Londynie natychmiast zdobyła swoją dawną, ale i nową publiczność starymi szlagierami. W ostatnich latach była samotna, nie miała najbliższej rodziny. Zmarła w Londynie i tam została pochowana. Jej grób znajduje się na cmentarzu North Sheen.
Początkowo myślała o karierze śpiewaczki operowej, lecz przeszkodą w spełnieniu tych młodzieńczych marzeń i aspiracji był jej niski wzrost. W późniejszym czasie stał się on jednak jej wielkim atutem. Jak sama śpiewała później:
 |
Przez społeczność nazywana była małym słowikiem Warszawy, zaś jej interpretacje piosenek określano małym teatrem.
