Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Inne zaburzenia preferencji seksualnych | |||
|
|||
| Parafilia niewyspecyfikowana gdzie indziej | |||
|
|||
Zoofilia (gr. ζωον, zōon – "zwierzę" i φιλία, philia – "przyjaźń" lub "upodobanie") – rodzaj parafilii: stan, w którym jedynym lub preferowanym sposobem osiągania satysfakcji seksualnej jest wykonywanie czynności seksualnych przy udziale zwierząt.
Przykładowo można wymienić: avisofilię (pobudzenie seksualne związane z ptakami), ekwinofilię (pociąg seksualny do koni), kynofilię (zoofilia związana z psami), ofidyfilię (podniecenie związane z kontaktem z wężami), czy nawet formikofilię (pobudzenie związane z owadami).
Spis treści |
Już w starożytności ujawnił się problem zoofilii, która najwyraźniej trapiła ówczesne społeczeństwa. Liczne przykłady tego zboczenia seksualnego podaje Biblia (Wj. 22, 18; Kpł. 18, 23; 20, 15-16; Pwt. 27, 21). W Księdze Kapłańskiej określana jest jako „obyczaj kanaanejski”. Grecki historyk Herodot notuje, że tego typu praktyki pojawiały się w Egipcie jeszcze w V wieku p.n.e.
Jak pisze Jerzy A. Kowalski, musiały to być zachowania o rodowodzie niezbyt wówczas odległym w czasie i prawdopodobnie związane były z udomowieniem zwierząt. Zachowaniom zoofilnym musiało najwidoczniej sprzyjać pasterstwo oraz związane z tym oddalenie od siedzib ludzkich. Mogło to być także echo dawnej sakralizacji hodowli zwierząt, dawnych agrarnych kultów zooseksualnych, w których zwierzętom domowym nadawano niezwykle wysoką rangę. Znalazło to między innymi wyraz w ubóstwianiu zwierząt hodowlanych oraz w celebrowaniu rytualnych kopulacji z udziałem zwierząt. Być może nie zawsze seks ze zwierzętami był potępiany. Na przykład w mitologii greckiej motywy zoofilne są dość liczne. Samej postaci byka dotyczą dwie co najmniej opowieści. Zeus po postacią byka posiadł Europę, a inny mit opowiada o spółkowaniu Pazyfae, żony króla Krety Minosa, z bykiem. Legendy te mogą być reminiscencją jakichś przedwiecznych, rytualnych praktyk, które naprawdę miały miejsce[1].
W pewnym momencie zjawisko nadmiernego spoufalania się ze zwierzętami przybrało tak dużą skalę, że władze zabrały się za ostre zwalczanie tego zjawiska. Na przykład w Mezopotamii i Azji Mniejszej za sodomię ze świnią, owcą czy suką groziła kara śmierci. Jeśli zwierzę skoczyło na człowieka, zabijano je, a dodatkowo, niejako w zastępstwie poszkodowanego człowieka spalano inną owcę jako substytut tego człowieka. Człowieka uważano więc za współuczestnika czynu powodującego nieczystość magiczną, choć nie ponosił on za to winy[2].
