Zulfikar Ali Bhutto

Zulfikar Ali Bhutto
Data i miejsce urodzenia	5 stycznia 1928 Larkana
Data i miejsce śmierci	4 kwietnia 1979 Rawalpindi
Prezydent Pakistanu
Przynależność polityczna	Pakistańska Partia Ludowa
Okres urzędowania	od 20 grudnia 1971 do 13 sierpnia 1973
Poprzednik	Jahja Khan
Następca	Fazal Ilahi Chaudhry
Premier Pakistanu
Przynależność polityczna	Pakistańska Partia Ludowa
Okres urzędowania	od 14 sierpnia 1973 do 5 lipca 1977
Poprzednik	Nurul Amin
Następca	Muhammad Zia ul-Haq
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Zulfikar Ali Bhutto i Richard Nixon

Zulfikar Ali Bhutto (ur. 5 stycznia 1928 w Larkana, zm. 4 kwietnia 1979 w Rawalpindi) – pakistański polityk, prezydent Pakistanu w latach 1971-1973 i premier w latach 1973-1977. Ojciec Benazir Bhutto, dwukrotnej premier Pakistanu i założyciel Pakistańskiej Partii Ludowej (PPP).

Urodził się w zamożnej, obszarniczej rodzinie. Studiował w USA i Anglii. Swoją pierwszą rządową funkcję otrzymał w rządzie prezydenta Ayuba Khana. Szybko piął się w górę otrzymując tekę ministra spraw zagranicznych i zostając doradcą prezydenta w wojnie z Indiami w 1965. Po odejściu rządu, założył w 1967 Pakistańską Partię Ludową. Mimo wygranej w Pakistanie, partia odnotowała klęskę w Pakistanie Wschodnim (dzisiejszym Bangladeszu) w rywalizacji z Ligą Awami, Szejka Mujibura Rahmana. Bhutto odmówił uznania zwycięstwa Ligi, blokując zwołanie parlamentu zdominowanego przez Ligę Awami i wywołując krwawy kryzys polityczny. W rezultacie doszło do wybuchu wojny domowej i secesji Pakistanu Wschodniego, który 26 marca 1971 ogłosił niepodległość jako Bangladesz; w trakcie próby likwidacji nowopowstałego kraju i przywrócenia jedności państwa doszło do wymordowania ok. 1-1,5 miliona Bengalczyków^{[potrzebne źródło]} przez wojska rządowe, pacyfikujące objęte secesją obszary. 22 listopada partyzantów bengalskich wsparły zbrojnie Indie, co oznaczało wybuch kolejnej wojny indyjsko-pakistańskiej. Wojna zakończyła się klęską Pakistanu, a Bangladesz stał się niezawisłym państwem. Po zakończeniu działań zbrojnych Bhutto przejął z rąk gen. Yahyi Khana władzę prezydencką. Wynegocjował z Indirą Gandhi rozejm i zdymisjonował kilku wysokiej rangi wojskowych.

Za jego prezydentury uchwalono konstytucję, która ustanowiła w Pakistanie demokrację parlamentarną. Był zwolennikiem federalizmu i islamskiego socjalizmu. W 1973 po odejściu z funkcji prezydenta został premierem. W trakcie swoich rządów m.in. rozdawał ziemię i znacjonalizował większą część przemysłu, co poważnie zdestabilizowało gospodarkę pakistańską. Zdławił z pomocą armii pucz z 1973 r. i rebelię w prowincji Beludżystan. Rząd Bhutto tracił popularność z powodu oskarżeń o rzekomą korupcję i zastraszania przeciwników politycznych. W 1977 PPP wygrała wybory, ale po doniesieniach o fałszerstwach, opozycja wobec jego rządów narastała i doprowadziła do niepokojów społecznych. 5 lipca 1977 został obalony przez szefa sztabu armii pakistańskiej Muhammada Zia ul-Haqa przy poparciu fundamentalistów islamskich. Bhutto został na krótko aresztowany, następnie wypuszczony, by zostać ponownie aresztowany pod zarzutem zlecenia zabójstwa przeciwnika politycznego. Został skazany na śmierć i po odrzuceniu apelacji powieszony w 1979 r.

Niektóre dzieła

• The Quest for Peace. Selections from Speechings and Writings 1963-65 (Karaczi 1966)
• A Compendium of Speeches and Press Statements made from October 1957 to June 1966 (Karaczi 1966)
• Speeches and Statements December 20, 1971 - March 31, 1972
• The Myth of Independence (Londyn 1969)
• I am assasinated (New Delhi 1979)