Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zygmunt Brynk | |
 kontradmirał |
|
| Data i miejsce urodzenia | 13 kwietnia 1872 Mohylów Podolski |
| Data i miejsce śmierci | 26 września 1943 Milanówek |
| Przebieg służby | |
| Stanowiska | attaché morski w Stanach Zjednoczonych |
| Główne wojny i bitwy | wojna rosyjsko-japońska I wojna światowa |
| Późniejsza praca | Najwyższa Izba Kontroli |
| Odznaczenia | |
 .svg&filetimestamp=20070224114726){kind=small} .svg&filetimestamp=20070224111851){kind=small} .svg&filetimestamp=20070224114425){kind=small} |
|
Zygmunt Brynk (ur. 13 kwietnia 1872 w Mohylowie Podolskim, zm. 26 września 1943 w Milanówku) – inżynier mechanik okrętowy, generał major Marynarki Wojennej Imperium Rosyjskiego, kontradmirał Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej.
Spis treści |
W 1894 ukończył Wydział Budowy Okrętów w Morskiej Szkole Inżynierii w Kronsztadzie i otrzymał promocje oficerską oraz tytuł inżyniera mechanika okrętowego. Był również absolwentem Akademii Morskiej w Petersburgu z 1900. Po ukończeniu szkoły w Kronsztadzie służył na kanonierce "Groziaszczij", początkowo jako oficer mechanik, a następnie starszy oficer mechanik. W latach 1900-1901 w Filadelfii brał udział w budowie pancernika "Retwiazań", na którym w późniejszym czasie był starszym oficerem mechanikiem. Od 1908 do 1917 podobną funkcję sprawował na pancernikach "Giegorij Pobiedonosiec" oraz "Impieratrica Marija". Potem został flagowym oficerem mechanikiem dywizji pancerników Floty Morza Czarnego, a także przewodniczył Komisji Nadzoru Budowy Okrętów w Mikołajowie. W 1918 piastował stanowiska oficera mechanika portu w Sewastopolu i głównego oficera mechanika dywizji pancerników. W latach 1917-1918 zasiadał w Zarządzie Związku Wojskowych Polaków w Sewastopolu oraz był delegatem Zjazdu Wojskowych Polaków do Rządu Tymczasowego.
W 1919 przybył do Polski, został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany w stopniu generała podporucznika marynarki. Następnie znalazł się w Paryżu, gdzie pełnił funkcję specjalisty w polskiej delegacji na konferencję pokojową w sprawie traktatu wersalskiego. Jeszcze w 1919 objął stanowisko attaché wojskowego przy Poselstwie Polskim w Waszyngtonie. 15 września 1920, pod wpływem nacisków ze strony posła RP w Waszyngtonie Kazimierza Lubomirskiego został odwołany z zajmowanego stanowiska przez ówczesnego Ministra Spraw Wojskowych, gen. por. Kazimierza Sosnkowskiego. 9 listopada 1920 został przydzielony do Centralnej Stacji Zbornej w Warszawie[1].
Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz, Józef Piłsudski dekretem z 5 sierpnia 1922 "przeniósł w stały stan spoczynku generała brygady marynarki inżyniera Brynka Zygmunta na własną prośbę z prawem noszenia munduru z dniem 22 listopada 1920 w stopniu kontradmirała"[2].
W latach 1921-1922 był dyrektorem technicznym Towarzystwa Polsko-Amerykańskiego Żeglugi Morskiej. Od 1923 do 1931 pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, będąc radcą, rzeczoznawcą oraz naczelnikiem Wydziału Morskiego. W 1931 został członkiem Zarządu Polskich Zakładów Optycznych. W latach 1935-1939 był prezesem tej firmy. Zmarł 26 września 1943 w Milanówku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
