Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Zygmunt Piasecki Dublańczyk |
|
 generał brygady |
|
| Data i miejsce urodzenia | 14 grudnia 1893 Szafarnia |
| Data i miejsce śmierci | 26 stycznia 1954 Nicea |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1914-1954 |
| Siły zbrojne | Wojsko Polskie |
| Jednostki | 1 puł LP, 7 puł, 17 BK, 5 SBK, Krakowska BK |
| Stanowiska | dowódca szwadronu, pułku i brygady kawalerii |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, kampania wrześniowa |
| Odznaczenia | |
       |
|
Zygmunt Piasecki ps. "Dublańczyk" (ur. 14 grudnia 1893 w Szafarni, w pow. rypińskim, zm. 26 stycznia 1954 w Nicei) – generał brygady Wojska Polskiego.
Urodził się 14 grudnia 1893 w Szafarni, w powiecie rypińskim, w rodzinie Andrzeja i Heleny z Dembińskich. Żonaty z właścicielką majątku Turka, w powiecie lubelskim. Miał dwoje dzieci: Andrzeja (1929) i Zofię (1932).
W 1911 po ukończeniu Szkoły Handlowej we Włocławku rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1914, po zaliczeniu pięciu semestrów przeniósł się do Akademii Rolniczej w Dublanach. W czasie studiów należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego "Strzelec". W czasie I wojny światowej, od 18 sierpnia 1914 walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem, a później oficerem 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży.
Od 2 listopada 1918 był jednym z organizatorów 7 Pułku Ułanów Lubelskich, w którym został dowódcą szwadronu, a następnie zastępcą dowódcy pułku. 6 lipca 1920 objął jego dowództwo i sprawował je do 29 marca 1929 (od 21 czerwca 1921 dowodzony przez niego oddział stacjonował w garnizonie Mińsk Mazowiecki). W międzyczasie dowodził Brygadą "B" złożoną z 7 i 16 Pułków Ułanów oraz Dywizjonu Ułanów rtm. Zapolskiego w Grupie Operacyjnej płk Adama Nieniewskiego (26 sierpnia - 8 października 1920), ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców jazdy (w 1921, w Warszawie) i kurs dowódców pułków (w 1926, w Grudziądzu). W marcu 1929 został mianowany dowódcą 17 Brygady Kawalerii w Hrubieszowie. Od 6 grudnia 1929 do 10 lipca 1930 był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W marcu 1930 został przeniesiony został na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie z pozostawieniem na kursie[1]. Z dniem 1 kwietnia 1937 dowodzona przez niego wielka jednostka przemianowana została na Krakowską Brygadę Kawalerii. Na jej czele walczył w kampanii wrześniowej 1939. Był jeńcem obozu w Oflagu VII A w Murnau. Po wojnie do kwietnia 1946 w dyspozycji dowódcy II Korpusu Polskiego, a następnie podjął pracę zarobkową w Nicei, gdzie zmarł.
