| Zygmunt Pioch | |
Zygmunt Pioch, Gdańsk 2010 |
|
| Państwo | |
| Data i miejsce urodzenia | 30 października 1939 Gowidlino |
| Tytuł szachowy | mistrz krajowy (1977) + arcymistrz w grze korespondencyjnej (1991) |
| Ranking | 2118 (01.11.2011) |
| Miejsce w kraju | 471 |
Zygmunt Pioch (ur. 30 października 1939 w Gowidlinie) – polski szachista, arcymistrz gry korespondencyjnej.
Spis treści |
W latach 70. pięciokrotnie wystąpił w finałach mistrzostw Polski mężczyzn, najlepsze wyniki osiągając w latach 1973 w Gdyni (XVI m-ce) i 1974 w Zielonej Górze (XVII m-ce). W roku 1977 otrzymał tytuł mistrza krajowego. Wielokrotnie zajmował medalowe miejsca w mistrzostwach kraju "weteranów" (m.in. Szczecinek 2004 - II m-ce i Rowy 2006 - III m-ce) oraz w mistrzostwach Wojska Polskiego (m.in. trzykrotnie III miejsca w Kołobrzegu 2003 i 2005 oraz we Wrocławiu 2006)[1].
Najwybitniejsze sukcesy osiągnął w szachach korespondencyjnych. Dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Polski (w latach 1970/72 i 1972/74)[2]. W roku 1972 zdobył złoty medal w drużynowych mistrzostwach kraju, zdobywając na I szachownicy 12½ pkt w 15 partiach. Reprezentował Polskę na VIII i X olimpiadzie w latach 1972/74 (wynik 8½ z 11 partii na V szachownicy) oraz 1982/87 (wynik 9½ z 11 partii na I szachownicy). W 1991 roku osiągnął duży sukces, zwyciężając w memoriale Władimira Simagina i otrzymując (jako trzeci Polak w historii, po Stefanie Brzózce i Ryszardzie Skrobku) tytuł arcymistrza w szachach korespondencyjnych. Na liście rankingowej ICCF w 2007 roku posiadał 2600 punktów i zajmował 5. miejsce wśród polskich szachistów.